راستش فکر نمیکنم هیچوقت بشه از شنیدن این آلبوم سیر شد. «چنل اورنج» (Channel Orange)، اولین آلبوم استودیویی فرانک اوشن که ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۲ منتشر شد، به طرز عجیبی آدم رو معتاد شنیدن دوبارهاش میکنه. اولین تکآهنگش از این آلبوم «Thinkin Bout You» بود؛ اولش یه جورایی ازش قطع امید کردم و گفتم باز یه خواننده آراندبی (R&B) معمولی و کلیشهایه. شک نیست که صدای خوبی داشت (اون اوجهای آهنگ رو گوش بدید!) ولی متن «Thinkin Bout You» خیلی محتوای تکراری و دمدستیای داشت. آهنگ خوبی بود، ولی راستش اصلاً جدی نگرفتمش و بهش فرصت دوم ندادم. عاشق کارش نشدم تا وقتی که آهنگ «فارست گامپ» (Forrest Gump) رو گوش دادم؛ آهنگی که از زاویه دید شخصیت جنی (از همون فیلم فارست گامپ دیگه) خونده شده. به نظرم شاهکار بود. با اینکه داشت از زبان یه شخصیت زن میخوند، صدای بینظیر اوشن همون حس تنهایی و دلتنگی برای معشوق رو منتقل میکرد که معمولاً از صدای یه زن (طبق همون کلیشهها) انتظار داری. به نظرم صدای اوشن یکی از بهترین ویژگیهای موسیقیشه؛ یه جور حالت پسرانه و جوان داره که باعث میشه خیلی خاص و منحصربهفرد به نظر بیاد، و خوندنش رو اینقدر دلخراش و تاثیرگذار میکنه.
ولی اگه فقط بخوایم راجع به صدای اوشن حرف بزنیم و از آهنگسازی و ترانهسراییاش نگیم، به این خواننده-ترانهسرای بزرگ بیانصافی کردیم. تم اصلی آلبوم انگار «دلشکستگی» باشه؛ با این حال خیلی از آهنگها داستانهای متفاوتی راجع به این موضوع تعریف میکنن. از موضوعاتی مثل جوونی و عاشق شدن دختری که برای درآوردن خرج دانشگاهش فیلم پورن بازی میکنه میگه، از عاشق شدن یه موادفروش حرف میزنه، و حتی به کلنجار رفتن یه نفر با دوجنسگراییاش میپردازه. با اینکه راجع به سکس، مواد و تنفروشی حرف میزنه (درست مثل کلی از آهنگهای امروزی که بابتش کلی بد و بیراه میشن)، اما جورایی این کار رو نمیکنه که سطحی یا توهینآمیز به نظر بیاد نسبت به کسی که داره راجع بهش میخونه، و موضوعاتش به شدت متنوعه. تازه این همه خوبی رو گفتم و هنوز به تم رادیویی خفنی که لای آهنگها و تو فاصلههای بینشون داره، و تهیهکنندگی موسیقی تازه و باطراوتش اشاره هم نکردم. اگه هنوز شروع نکردید، حتماً باید این آلبوم رو گوش بدید.
آهنگهای مورد علاقه: «فارست گامپ» (Forrest Gump)، «Pyramids»، «Bad Religion» و «Super Rich Kids»